Ekwador, to nie tylko góry i wulkany

Ale też Wyspy Galapagos, na których nie mieliśmy okazji się znaleźć. Selwa, czyli las tropikalny, niepociągający nas zbytnio w tamtym momencie oraz... wybrzeże. To zdecydowanie skradło nam serce. A może po prostu je ogrzało po pobycie na zimnych, wietrznych wysokościach.

Cieszyły się też nasze żołądki, w które z zapałem wrzucaliśmy świeże owoce morza. Ekwador słynie z pysznej zupy rybnej encebollado, podawanej z chipsami bananowymi albo popcornem. Jest to jednogłośnie nasze ulubione danie Ameryki Południowej. I tęskniliśmy za nim jeszcze długo po wjeździe do Peru, kraju słynącego z dobrej kuchni.

Plaża w Puerto Lopez. Rybacy ładują połów dnia z łódek wprost do ciężarówek.
W towarzystwie żarłocznych ptaków...

Impresje wulkaniczne cz. 2

Intensywna zieleń wnętrza krateru w kształcie półksiężyca, magicznie przykuwa wzrok. Jezioro wypełniające wulkan Azufral (4070 m.n.p.m.), zwane Laguna Verde (Zielona Laguna), kontrastuje z pożółkłym andyjskim paramo*.

Trudno się oprzeć pokusie zejścia na brzeg. Można przyglądnąć się tej zieloności z bliska. Woda podgrzewana przez trzewia ziemi, bulgoce gdzieniegdzie i paruje. Im bliżej laguny, tym intensywniejszy staje się zapach siarki. Ten zapach dławi, nie pozwala oddychać. Malownicza biała plaża, zawdzięczająca swój kolor westchnieniom aktywnego wulkanu, jest paradoksalnie wyjątkowo niegościnna. Ten nieprzyjazny wszelkim istotom żywym klimat miejsca, zachwyca jednocześnie swoim pejzażem.

Laguna Verde. Wulkan Azufral

Lot nad doliną Cocora

Widzę pod sobą skąpane w słońcu Salento. Podlatuję bliżej, przyjrzeć się wielokolorowym domom, między którymi przewijają się tłumy turystów z całego świata. Ładne te domy, barwni ci turyści, ale ja i tak mam piękniejsze, mieniące się w słońcu piórka. Mogę z bliska i niepostrzeżenie obserwować szczegóły tego miejsca, bo jestem tak mały, tak szybki, że nie łatwo mnie zauważyć. Czasem ktoś usłyszy lekki furkot, ale zanim zlokalizuje skąd dochodzi dźwięk, to mnie już nie ma. Tak! Niektórzy moi pobratymcy to podobno mogą latać nawet 120 km/h!

Barwne Salento

W paszcze dysydentów z FARC-u, czyli jak Mimy zakochały się w regionie Guaviare

Quito - stolica Ekwadoru. Mimy jadą metrobusem do centrum. Uważne, bo Quito i jego komunikacja miejska po zapadnięciu zmroku, mają złą sławę. W pewnym momencie chłopak, taki góra 20-letni, zaczepia jednego z nich. Zawiązuje się rozmowa, nieco z początku gaszona przez nieufnego Mima. Młody jednak nie daje za wygraną i swym entuzjazmem karmi wzajemną komunikację. Pyta o podróże Mimów. Sam mówi, że nie jest z Ekwadoru, ale przyjechał tu z sąsiedniej Kolumbii. "Aaa! To stąd taki otwarty i rozmowny" - pomyślał Mim. Na pytanie, co robi w Quito odpowiedział: "Byłem w FARC*. Wcielono mnie jak byłem mały" - ciągnie chłopak - "Nie było dla mnie miejsca w Kolumbii**, więc pojechałem do sąsiadów zacząć od nowa. Dobrze, że nastał pokój... "- po chwili ciszy zaczął - "Wiesz czym różni się FARC od wojska (rządowego - przyp aut.)? W wojsku za błąd czeka cię nagana i kara, w partyzantce - śmierć!"

Metrobus zatrzymał się na ostatnim przystanku. Wszyscy zaczęli wysiadać. Chłopak z wielkim uśmiechem pożegnał się i poszedł swoją drogą, zostawiając lekko zawstydzonego Mima, który tak źle i z góry ocenił chłopaka, spodziewając się jakiejś próby kradzieży lub nachalnego naciągania.

Mieszkaniec Guaviare